Καταρχήν πρέπει όλοι οι ποδοσφαιρόφιλοι της χώρας να είμαστε χαρούμενοι γιατί τέτοιο όμορφο ποδόσφαιρο σε ντέρμπι αιωνίων είχαμε χρόνια να δούμε… Κατά πρώτο λόγο ο Ολυμπιακός αλλά από κοντά και οι φιλοξενούμενοι πρόσφεραν πολύ καλό θέαμα, γεγονός που δεν είναι πολύ συνηθισμένο σε τέτοια ματς…
Κερδισμένος είναι σαφώς ο Παναθηναϊκός. Η ομάδα του Φερέιρα πήγαινε στο «Καραϊσκάκης» για δύο αποτελέσματα και κατάφερε να φύγει με το ένα από αυτά, όχι το καλύτερο, αλλά η ισοπαλία κρατά τον Παναθηναϊκό στην κορυφή, τον κρατά αήττητο στο Πρωτάθλημα και με δύο νίκες και μία ισοπαλία σε τρία διαδοχικά ντέρμπι.
Βέβαια οι πράσινοι δεν κατάφεραν να παίξουν το ποδόσφαιρο που μας έχουν συνηθίσει στις τελευταίες αγωνίστηκες, το αδιάκοπο πρέσινγκ του Ολυμπιακού δεν του επέτρεψε να απλωθεί στο γήπεδο και να κάνει το passing game που του επιτρέπει να «πνίγει» τους αντιπάλους του.
Ο Παναθηναϊκός όμως κατάφερε να χτυπήσει με ένα άλλο φετινό του πλεονέκτημα, την ταχύτητα. Από την στιγμή που οι γηπεδούχοι έπαιζαν ψηλά και πίεζαν ήταν ευάλωτοι στην γρήγορη κόντρα και ιδιαίτερα στο πρώτο ημίχρονο το ένιωσαν έντονα και το πλήρωσαν.
Όμως το βασικό στοιχείο που έδωσε την ισοπαλία στον Παναθηναϊκό ήταν η μαγκιά που έβαλαν στο γήπεδο οι παίκτες του. Το «Καραϊσκάκης», όπως αναμενόταν, «φλέγονταν» από τους κόκκινους οπαδούς αλλά αυτή τη φορά δεν φάνηκε να πτοεί τους πράσινους παίκτες που κατέθεσαν ψυχή και εισέπραξαν την ικανοποίηση του βαθμού που τους κρατά στην κορυφή του Πρωταθλήματος.
Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει στον Στέφανο Καπίνο. Αυτό παλικαράκι, μετά την Τούμπα, έδειξε και στο Φάληρο ότι έχει τεράστια καριέρα μπροστά του, φτάνει να προσέξει. Είναι ο ποδοσφαιριστής που συντέλεσε στον μεγαλύτερο βαθμό ώστε ο Παναθηναϊκός να αντέξει στην ασφυκτική πίεση που άσκησε ο αντίπαλος του, κυρίως στο τελευταίο τέταρτο του πρώτου ημιχρόνου και στο πρώτο εικοσάλεπτο του δευτέρου. Οι επεμβάσεις σε κάποιες φάσεις θύμισαν πολύ μεγάλους και έμπειρους τερματοφύλακες που έχουν φορέσει την φανέλα με το τριφύλλι.
Ο Ολυμπιακός από την πλευρά του πρέπει να είναι ιδιαίτερα ικανοποιημένος από την απόδοση του και από το γεγονός ότι πίεσε τόσο πολύ τον αντίπαλο του, δημιουργώντας μάλιστα πολλές ευκαιρίες. Από την άλλη δεν μπορεί να είναι ικανοποιημένος από το αποτέλεσμα γιατί ζητούσε μόνο τη νίκη τόσο για βαθμολογικούς όσο και για ψυχολογικούς λόγους. Δεν είναι τυχαίο που ο Βαγγέλης Μαρινάκης ζητούσε μεγάλη σε σκορ νίκη από τους παίκτες του, ήθελε να σπάσει τον τσαμπουκά των πρασίνων που… πήραν πολύ αέρα τελευταία και ταυτόχρονα να τους βάλει πίσω βαθμολογικά τελειώνοντας από τώρα, σε μεγάλο βαθμό, την υπόθεση τίτλος.
Το εγχείρημα αυτό δεν πέτυχε και η ισοπαλία δεν μπορεί να αφήνει ευχαριστημένους τους Πειραιώτες.
Κι ο Παναθηναϊκός δικαιούται να πανηγυρίζει; Σαφώς και όχι. Θα πανηγύριζε αν είχε μείνει το 0-1, ή αν είχε γίνει το 0-2 στο δοκάρι του Λέτο οπότε θα μιλάγαμε για «άλλο παιχνίδι». Η ισοπαλία δεν είναι ΝΙΚΗ για τους πράσινους, αλλά είναι ένα αποτέλεσμα που τους βολεύει κι αν το χειριστούν σωστά μπορούν να το «χαρούν» περισσότερο στο μέλλον.
