Ο Παναθηναϊκός ήταν μια από τα ίδια, ο Ολυμπιακός μια από τα ίδια και η ανατροπή είναι εδώ. Προβληματικοί οι «πράσινοι» ξεπέρασαν το δύσκολο πρώτο ημίχρονο και τελικά και τον δυσκολοκατάβλητο Ατρόμητο κι έπιασαν κορυφή. Προβληματικοί και οι «κόκκινοι» τελικά σκόνταψαν για άλλη μια φορά μακριά από το Φάληρο κι έχουν μόνο να φωνάζουν για το πέναλτι στην εκπνοή που αν τους δίνονταν θα είχαν σώσει έναν βαθμό.
Από τα παραπάνω καταλαβαίνεται ότι από τους δύο διεκδικητές δεν είδαμε τίποτα το διαφορετικό αυτή την Κυριακή. Ο Παναθηναϊκός φαίνεται ότι έχει κάνει την ανάγκη φιλότιμο, κι αφού δεν μπορεί πλέον να προσφέρει το όμορφο παιχνίδι που έπαιζε στα τέλη του 2011βαδίζει μόνο με την σκοπιμότητα για το αποτέλεσμα.
Αυτή τη φορά, ευτυχώς για τους οπαδούς του, δεν χρειάστηκε να φτάσει στο 90΄ για να πετύχει το «χρυσό γκολ». Το 1-0 έγινε από τον Κουίνσι στο 72΄ σε μια από τις λίγες ευκαιρίες που δημιούργησαν σε όλο τον αγώνα κι από εκεί και πέρα άλλοτε εύκολα κι άλλοτε δύσκολα κράτησε το πολύτιμο αποτέλεσμα.
Βέβαια, στο πρώτο ημίχρονο η μεγάλη ομάδα στο ΟΑΚΑ δεν ήταν αυτή με τις πράσινες φανέλες αλλά ο Ατρόμητος που κράτησε την μπάλα πολύ και έκανε και την μοναδική καλή ευκαιρία του πρώτου μέρους για να πετύχει γκολ. Στο δεύτερο ημίχρονο ο Παναθηναϊκός ανέβηκε πιο ψηλά και πίεσε για να πετύχει το 1-0 του, πίεσε, έκανε κάποιες ευκαιρίες αλλά σε καμία περίπτωση δεν έφτασε σε καλή απόδοση.
Στα θετικά των «πρασίνων» είναι βέβαια το αποτέλεσμα που τον έφερε στην κορυφή (με ένα παιχνίδι λιγότερο) και στα αρνητικά του το γεγονός ότι για ένα ακόμη συνεχόμενο παιχνίδι δεν κατάφερε να αποδώσει καλά. Το ερώτημα, λοιπόν, είναι για πόσο ακόμα μπορεί να κερδίζει χωρίς να παίζει καλά, εκτός κι αν πιστεύουν ότι μπορούν να «σηκώσουν» το Πρωτάθλημα με 1-0.
Αυτό που δεν έπαθε ο Παναθηναϊκός το έπαθε ο Ολυμπιακός. Δεν έπαιξε καλά, απείλησε ελάχιστα δεν «τράβηξαν» οι εναλλακτικές των παικτών που έλειπαν και τελικά (όπως θα έπρεπε να είναι το φυσιολογικό και στο δικό μας Πρωτάθλημα) έχασε.
Το πρώτο ημίχρονο στα «Πηγάδια» ήταν σα να μην έγινε. Κανένας δεν πίεσε, κανένας δεν έκανε ευκαιρίες κανένας δεν έδειξε να αγχώνεται για το αποτέλεσμα. Γεγονός που βόλευε, βέβαια, την Ξάνθη καθώς ο Ολυμπιακός ήταν το φαβορί και ο διεκδικητής του τίτλου, άρα κι αυτός που «καιγόταν» για τη νίκη.
Κι εκεί που ο Ολυμπιακός αποφάσισε να «ζητήσει» τη νίκη δέχθηκε την ψυχρολουσία. Στο ξεκίνημα του δευτέρου ημιχρόνου μπήκαν δυνατά, πίεσαν, έκαναν μια- δυο ευκαιριούλες κι εκεί ήρθε το «χτύπημα» σε μια από τις ελάχιστες αποτελεσματικές αντεπιθέσεις που έβγαλε η Ξάνθη.
Το υπόλοιπο δεύτερο ημίχρονο πέρασε χαλαρά. Μέχρι να συνέλθει ο Ολυμπιακός, να προσαρμοστεί στις ανάγκες του ματς ο Ντιόγο που μπήκε αλλαγή, ο χρόνος πέρασε χωρίς πολλά -πολλά. Ο Τοροσίδης που μπήκε αλλαγή ήταν αυτός που προσπάθησε να «παρασύρει» τους Πρωταθλητές σε μια αντεπίθεση αλλά οι υπόλοιποι έδειχναν ότι δεν το «πίστεψαν». Τελικά, ο Τοροσίδης θα μπορούσε και να έχει «κλέψει» έναν βαθμό αν ο διαιτητής του είχε δώσει το πέναλτι που δικαιούνταν στην φάση του 90΄.
Τόσο «χλωμός» που ήταν, όμως, ο Ολυμπιακός δεν ξέρω αν μπορεί να σταθεί σε διαιτητική αδικία σε αυτό το παιχνίδι. Από την γενική εικόνα φαίνεται ότι η ήττα του είναι δίκαιη, όπως φαίνεται κι ότι όταν λείπει ο Μιραλάς το γκολ δεν είναι εύκολη δουλειά για τους Πειραιώτες.
Οπότε ίσως είναι καλύτερα η συζήτηση να επικεντρωθεί στο αν χρειάζεται ένα σέντερ φορ στην τρέχουσα μεταγραφική περίοδο ή όχι… Γιατί αν κατάλαβα καλά από την δήλωση του κ. Σάββα Θεοδωρίδη ψάχνουν για δικαιολογίες για να μην γίνουν μεταγραφές.
