Ο ελληνικός λαός ζει μέρες απόλυτης ξευτίλας. Όπως το διαβάζετε. Δεν μιλάω για τις πιέσεις από το εξωτερικό για θέματα εθνικής κυριαρχίας, για υπογραφές και εγγυήσεις. Μιλάω για την καθημερινότητά του. Ουδέποτε μπορούσαμε να φανταστούμε ότι θα φτάναμε σε τέτοιο σημείο. Έχω δε βαρεθεί να διαβάζω και να ακούω βαρυσήμαντες αναλύσεις από καλοπληρωμένους κονδυλοφόρους που δεν έχουν όμως κανένα ζόρι στην τσέπη τους.
Ο κόσμος όμως έχει φτάσει σε επίπεδα εξαθλίωσης. Κόψε - κόψε μισθούς και συντάξεις, μείωσε μισθούς στον ιδιωτικό τομέα και κάνε ελαστικό το σύστημα, το αποτέλεσμα ένα εκατομμύριο άνεργοι. Δεν μιλάμε για αριθμούς. Μιλάμε για ανθρώπους. Το κράτος πρέπει να μειώσει αμέσως τις δαπάνες του και όχι αυτές που αφορούν σε μισθούς και συντάξεις. Να μας πούνε που πάνε τα λεφτά που έλεγε και μία ψυχή…
Δεν είναι αστείο, δεν είναι για πλάκα το που έχει φτάσει ένα πολύ μεγάλο μέρος του πληθυσμού. Από τους πολλούς φόρους και την έκρηξη των τιμών ο κόσμος πλέον δεν έχει σε κάποιες περιπτώσεις ούτε να φάει. Όσοι έχουν να φάνε, δεν έχουν για πετρέλαιο και είναι και μία ομάδα κόσμου που με τεράστιες οικονομίες ακόμα αντέχει έχοντας φαγητό και πετρέλαιο. Έχουν κόψει όμως τα πάντα αν και το εισόδημά τους θεωρητικά θα τους επέτρεπε να πάνε και μία βόλτα.
Πώς να πάνε όμως, όταν θα πρέπει να πληρώσουν 5-6000 από τον Οκτώβριο μέχρι το Δεκέμβριο στο κράτος και όχι μόνο; Και καλά αυτοί που είναι ακόμα ενεργοί και έχουν; Οι άλλοι; Που δεν έχουν πλέον; Το πρώτο δείγμα εξαθλίωσης ήταν η πρώτη του τζίρου στα σούπερ μάρκετ. Ο κόσμος ψωνίζει μόνο τα απαραίτητα πλέον και μιλάμε για αυτούς που έχουν ακόμα λεφτά. Οι υπόλοιποι ούτε καν αυτά…
Τα σπίτια είναι παγωμένα επειδή δεν μπορεί κανένας να βάλει πετρέλαιο κάτι που δείχνει το σημείο της οικονομικής εξάντλησης των νοικοκυριών. Ο κόσμος είναι σε πλήρη κατάθλιψη και τα δείγματα της οικονομίας δείχνουν ότι έρχονται χειρότερα. Θα έχουμε τις χειρότερες γιορτές εδώ και πενήντα χρόνια με πολλούς για να μην πω τους περισσότερους πλέον να μην μπορούν να αγοράσουν την γαλοπούλα ή το αρνάκι. Με κανένα κοτόπουλο θα την βγάλουν επειδή δεν έχουν λεφτά. Θα μου πείς η γαλοπούλα είναι το πρόβλημα; Είναι. Και είναι επειδή ο κόσμος εργάζεται και έχει Συνταγματικό δικαίωμα στην εργασία. Μολονότι όμως εργάζεται με την παρέμβαση του κράτους ο μισθός του δεν του φτάνει για τα προς το ζην. Αυτό είναι απαράδεκτο...
Μετά τα κρούσματα ασιτίας, έχουμε πλέον και φαινόμενα γονέων που πάνε τα παιδιά τους σε ορφανοτροφεία, στην εκκλήσία ή σε εισαγγελείς επειδή δεν μπορούν να τα θρέψουν. Το γράφω και ανατριχιάζω. Δεν είναι κράτος αυτό. Δεν είναι κυβέρνηση και δημόσια διοίκηση αυτή. Όταν ο πληθυσμός της χώρας έχει φτάσει στα όρια του εξευτελισμού της προσωπικότητάς του τότε προφανώς κάτι δεν κάνουν καλά. Καλές και άγιες οι κυβερνήσεις και τα μνημόνια και οι δόσεις για τους μισθούς και τις συντάξεις αλλά πλέον ο κόσμος πεινάει.
Η πρώτη έννοια μίας κυβέρνησης έπρεπε να είναι να έχει αποτρέψει ακριβώς αυτό. Τα είδη πρώτης ανάγκης έχουν πάει στα ύψη. Καλή η εσωτερική υποτίμηση αλλά δεν θα έπρεπε να έχουν βρει ένα τρόπο να μπορεί ο κόσμος να αγοράζει τα στοιχειώδη; Δεν το έχουν κάνει πάντως. Μιλάνε για καταπολέμηση του λαθρεμπορίου πετρελαίου και για άνοδο της τιμής του πετρελαίου για αυτό το λόγο. Οκ. Εάν, λέω, εάν αντί να το κάνουν προς τα πάνω, το έκαναν προς τα κάτω, δεν θα εισέπρατταν περισσότερα; Προφανώς. Όμως δεν το κάνουν και μένουμε όλοι μας με την απορία. Γιατί; Αλλά από ότι φαίνεται με την απορία θα μείνουμε.
Ακούω από παντού για το κακό των απολύσεων στο δημόσιο. Κακό, κάκιστο να χάνει κάποιος τη δουλειά του. Άθλιο είναι. Όμως το κράτος φροντίζει να την χάσουν με ένα κάποιο δίχτυ κοινωνικής προστασίας. Λίγο πριν τη σύνταξη, με διακανονισμό των στεγαστικών τους κτλ. Αυτό για τον ιδιωτικό τομέα δεν έγινε ποτέ. Αντιθέτως χίλιοι άνθρωποι έχασαν τη δουλειά τους κάθε μέρα το 2011 στον ιδιωτικό τομέα και δεν είμαι βέβαιος ότι σε αυτούς μετράμε όσους έκλεισαν την προσωπική τους ή την οικογενειακή τους επιχείρηση. Όλοι αυτοί δεν έιχαν κανένα δίχτυ προστασίας.
Πρέπει το κράτος να μειωθεί άμεσα, σε μέγεθος και σε δαπάνες. Κάθε δαπάνη να είναι απολύτως αναγκαία και εξηγήσιμη στον κόσμο. Δεν μπορεί να γίνεται δαπάνη ούτε ενός ευρώ αν δεν είναι απολύτως απαραίτητο. Που είναι η σύνταξη ενός νέου προϋπολογισμού από το μηδέν που ακούμε τόσα χρόνια. Πουθενά. Δεν είναι τώρα απόλυτα αναγκαία; Είναι. Γιατί το κράτος δεν αξιοποιεί μέρος των εσόδων του προς την κατεύθυνση της εξόφλησης όσων χρωστά στον ιδιωτικό τομέα για να τα εισπράξει αμέσως μετά από την κατανάλωση, τη μείωση της ανεργίας ή την διατήρηση θέσεων εργασίας;
Ερωτήματα που θέτουμε όλοι στην καθημερινότητά μας και για την οποία δεν λαμβάνουμε απαντήσεις ποτέ. Η χώρα δεν έχει απλά ανάγκη από εκλογές. Το υπάρχον δημοκρατικό σύστημα δεν μπορεί να εξυπηρετήσει το έκτακτο της ανάγκης. Χρειάζεται μία ριζική μετατροπή του συστήματος. Ένα άλλο μοντέλο δημοκρατίας που θα είναι σε άλλη βάση. Θα πρέπει οι βουλευτές να μην είναι και Υπουργοί για να μην έχουμε κυβερνήσεις 50 ατόμων που γίνονται για να διατηρείται η ισορροπία δυνάμεων στα κόμματα. Θα πρέπει οι βουλευτές να μην βγαίνουν με το ποσοστό των κομμάτων αλλά μόνοι τους.
Να υπάρχουν και κάποιοι που θα εκλέγονται ως επικρατείας και οι υπόλοιποι να βγαίνουν σε μονοεδρικές ασχέτως ποσοστών κομμάτων. Να βγαίνει όποιος μαζεύει τις περισσότερες ψήφους ασχέτως ψηφοδελτίου. Θα μπορεί ο κόσμος να έχει κοντά του το βουλευτή και να μην τολμάει ο βουλευτής να ψηφίζει ότι να είναι προκειμένου κάποια στιγμή να γίνει υφυπουργός. Οι αμερικάνοι το έχουν κάνει και είναι η μεγαλύτερη δύναμη στον κόσμο.
Αυτές οι αλλαγές θα έπρεπε να περάσουν και στην τοπική αυτοδιοίκηση. Να εκλέγουμε ξεχωριστά δήμαρχο και συμβούλους. Να μην είναι οι σύμβουλοι πρόβατα σε μαντρί αλλά να μπορούν να ασκούν ουσιαστική εξουσία και να αποτρέπεται η κακοδιαχείριση. Όλα αυτά θα μπορούσαν να φέρουν μία πραγματική ελπίδα στον κόσμο. Ενδεχομένως και άλλα πολλά, από αυτά που συζητάμε όλοι μεταξύ μας και άκρη δεν βγάζουμε. Ο δημόσιος διάλογος μόνο με τα σημαντικά δεν ασχολείται. Με το αν θα υπογράψει ο Σαμαράς και αν θα βγει ευρωομόλογο ασχολούμαστε. Δεν είναι αυτά τα σοβαρά.
Για να αλλάξει η δημόσια διοίκηση θα πρέπει να ακουστεί η φωνή του λαού και στο υπάρχουν σύστημα δεν ακούγεται καθαρά. Ομολογουμένως για να αλλάξει η κυβέρνηση και να σωθεί κακήν κακώς η χώρα, οι βουλευτές απέδειξαν ότι μπορούν να σηκώσουν το βάρος της δημοκρατίας μας, ανατρέποντας αποφάσεις και κυβερνήσεις χωρίς κομματικές σκοπιμότητες. Σκεφτείτε να ήταν όλοι ανεξάρτητοι πόσο καλύτερα θα ήταν όλα. Θα είχαμε υποψηφίους σοβαρούς άνθρωπούς, ακόμα και ανεξάρτητους που δεν προέκυψαν ακόμα κομματικούς συμβιβασμούς. Γιατί όχι και κληρωτοί. Να έμπαιναν και 20-30 άνθρωποι της καθημερινότητας που θα μπόλιαζαν το σύστημα με τη φωνή μας. Πόσο χειρότεροι θα ήταν άραγε; Πολύ φοβάμαι ότι δεν θα ήταν. Σκεφτείτε λοιπόν, μία Βουλή με 200 άτομα, 70 επικρατείας, 30 κληρωτούς και 100 από μονοεδρικές. Αλλάζει η δημοκρατία μας ναι ή όχι;
Να είχμα λοιπόν κληρωτούς, μίας θητείας, που δεν θα μπορούσαν την αμέσως επόμενη να είναι υποψήφιοι βουλευτές για να μην αλλοιώνεται το πολίτευμα και η δημοκρατία, δημιουργώντας νέα κατεστημένα. Μόνο αυτοί οι κληρωτοί να είχαν τα περιβόητα προνόμοια επειδή δεν θα έχουν πιθανώς την οικονομική άνεση να αντέξουν το έργο αυτό. Να ήταν απόλυτα προστατευμένοι στο χώρο της εργασίας τους και να μην ήταν δημόσιοι λειτουργοί (δικαστικοί, αξιωματικοί. σώματα ασφαλείας, ενδεχομένως και δημόσιοι υπάλληλοι).
Πώς αλλίως να τολμήσει να πει κάποιος σήμερα ότι πρέπει να καταργηθεί άμεσα ο κλάδος υγείας των ασφαλιστικών ταμείων επειδή είναι άχρηστος; Πόσο δύσκολο είναι άραγε να τον αντικαταστήσεις με έναν οικογενειακό ιατρό, ένα σύστημα πρωτοβάθμιας περίθαλψης και με μία σειρά κέντρων διαγνωστικών εξετάσεων που θα ήταν συνδεδεμένα ηλεκτρονικά; Έχει κάνει κανένας καμία μελέτη να δούμε πόσα δισ. θα γλίτωναν τα ασφαλιστικά ταμεία; Είμαι βέβαιος ότι είναι πολλά. Μόνο από μισθούς και συντάξεις.
Δεν σημαίνει ότι θα απολύσεις αυτό το προσωπικό. Το αντίθετο, θα στελεχώσεις την πρωτοβάθμια περίθαλψη, τα διαγνωστικά κέντρα και τα νοσοκομεία. Πλέον τα ταμεία δεν θα έχουν τέτοιες δαπάνες και δεν θα έχουν και τέτοιες ανάγκες. Με αυτό τον τρόπο και επειδή το κράτος θα αναλάμβανε αυτή τη λειτουργία, θα μπορούσε να σταματήσει ένα μέρος της χρηματοδότησης των ταμείων και με αυτά τα λεφτά να έχει το νέο σύστημα. Τα ίδια τα ταμεία, επειδή δεν θα είχαν πλέον ιατροφαρμακευτικές δαπάνες, θα μπορούσαν να σταματήσουν να εισπράττουν χρήματα από τους ασφαλισμένους. Οι δαπάνες αυτές θα αναλαμβάνονται από το σύστημα της πρωτοβάθμιας και του οικογενειακού ιατρού. Στο τέλος θα είχαμε περισσότερα λεφτά στην τσέπη των εργαζομένων και των εταιρειών. Αυτό σημαίνει ανάσα για τον κόσμο, την αγορά και βελτίωση της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας.
Θα μου πει κάποιος ότι αυτή δεν είναι λύση. Ίσως. Δεν λέω ότι είμαι σοφός, ούτε ότι κάνω για πρωθυπουργός, αλλά τέτοιες προτάσεις και άλλες ανάλογες θα έπρεπε να βρίσκονται σήμερα στο τραπέζι του δημόσιου διαλόγου και όχι η διαδοχή στο ΠΑΣΟΚ και η υπογραφή του Σαμαρά. Τέτοιες προτάσεις θέλει να ακούσει ο κόσμος για να πάει να ψηφίσει στις επερχόμενες εκλογές και όχι θα καταπολεμήσουμε τη φοροδιαφυγή. Πως ρε λεβέντες. Αφού δεν το έχετε το θέμα. Δεν έχετε κάνει εδώ και χρόνια το πιο απλό. Να φωνάξετε όποιον δηλώνει 10000 ευρώ και έχει 300τμ σπίτι και να του πείτε πόθεν έσχες.
