Χριστούγεννα. Και χρόνια μας πολλά. Με αγάπη. Χαρά. Ευτυχία. Υγεία. Ευημερία. Κάποιοι δε θα έχουν τίποτα από αυτά. Και κανείς δε μπορεί να τα έχει όλα. Κακό όμως είναι να ευχόμαστε και να ονειρευόμαστε; Τι άλλο μας έμεινε;
Αν είσαι πιτσιρικάς που μπήκες εδώ από το νέο λάπτοπ που σου πήρε πέρσι ο μπαμπάς, μη συνεχίζεις να διαβάζεις. Γιατί μπορεί και να μάθεις ότι ο Άγιος Βασίλης έχει εδώ και χρόνια βαρεθεί και τα έχει παρατήσει. Βέβαια, και να το διάβασες, δε θα σοκαρίστηκες όπως σοκαρίστηκε η δική μου η γενιά 20-25 χρόνια πριν όταν κατάλαβε ότι τα δώρα του δε θα τα έφεραν τάρανδοι από τη Λαπωνία αλλά τα άλογα του αμαξιού του μπαμπά από το Μινιόν.
Και δε θα σοκαρίστηκες, γιατί το έχεις ήδη γκουγκλάρει το θέμα και έχεις άποψη. Και την είπες και στα καθυστερημένα παιδάκια του σχολείου σου που δεν έχουν νετ στο δωμάτιο σου: «Ο Άγιος Βασίλης δεν υπάρχει, ρε αλάνια».
Αμ, δε τα ξέρεις καλά τα πράγματα, φιλαράκο. Υπάρχει ο Άγιος Βασίλης. Απλώς, είναι πικραμένος όπως όλοι οι Άγιοι από την εμπορευματοποίηση των πάντων. Προ και μετά κρίσης, σημείο αναφοράς είναι τα φράγκα...
Είναι θυμωμένος που οι Έλληνες ετοιμάζονται με δέος να υποδεχθούν την γέννηση του Θεανθρώπου. Και είναι προετοιμασμένοι για αυτήν την υποδοχή: στις 24 το μεσημέρι τρώνε ελαφριά για να είναι έτοιμοι να ξεκοιλιαστούν στο ρεβεγιόν. Το βράδυ, σκασμένοι και ζαλισμένοι, κοιμούνται για να χωνέψουν.
Ανήμερα, το πρωί, τρώνε 15 μελομακάρονα για το καλό και ζεσταίνουν τις μηχανές για το διπλό ξεκοίλιασμα: μεσημέρι και βράδυ, το χοιρινό, το γαλοπούλι και το μοσχάρι ρέει άφθονο μαζί με το κρασί, τα τζατζίκια και τις διάφορες πίτες που έκαστη θεία ξεχωριστά έχει φέρει μαζί της.
Και στο τέλος της βραδιάς, ευτυχισμένοι και επηρρεασμένοι από το πνεύμα το γιορτινό, ρεύονται και με βλέμμα γλαρό, εύχονται και του χρόνου (πολύ φάγαμε ρε Μπάμπη, δεν έπρεπε). Και φυλάνε ότι έμεινε για να τα φάνε ξαναζεσταμένα αύριο το μεσημέρι. Χριστός Γεννάται σήμερον.
Λοιπόν, μη μου ανησυχείτε καθόλου: ο Χριστούλης γεννήθηκε και εφέτος, μπορείτε να χαρείτε! Γιατί ξέρετε πολύ καλά τι σημαίνει, η γέννηση αυτή. Θα φάτε καλά και σήμερα και αύριο. Και αφού γεννήθηκε, πάει να πει ότι θα σταυρωθεί. Κουλ νέα: έρχονται καλαμαράκια τηγανητά, χταπόδια κοκκινιστά και μυδοπίλαφα τη Μεγάλη Εβδομάδα, μαγειρίτσα και ψητά μετά την Ανάσταση και βέβαια το ultimate φαγοπότι της Κυριακής του Πάσχα.
Γεια σου ρε μεγάλε, να σαι καλά που γεννήθηκες, μας ξηγήθηκες καμιά εικοσαριά ξεκοιλιάσματα μέχρι το Πάσχα. Τώρα που το σκέφτομαι, αυτό είναι το νόημα της ενσάρκωσης του Θεανθρώπου: να τρώει ο Ελληνάρας. Γκρινιάζοντας, ρευόμενος, για την κρίση... Χρόνια Πολλά. Όλα καλά. Και αν σταματήσουν και οι κουφάλες από τα Μούντις (κάτι σα τα Γκούντις αλλά στο εξωτερικό) να μας υποβαθμίζουν την πιστοληπτική μας ικανότητα, όλα θα είναι καλύτερα (να 'ουμ).
