Στο σημείο αυτό, τώρα που είναι νωρίς, να γίνει κάτι σαφές. Σημασία δεν έχει το πόσο είσαι αλλά το πως νιώθεις. Εγώ, παραδείγματος χάρη, είμαι ένας χαβαλώριμος τύπος και πολύ περισσότερο εξοκοιωμένος με τα σύγχρονα ελληνικά από πολλούς παιδαριογέροντες που κυκλοφορούν ανάμεσα μας.
Μπορεί αυτό να συμβαίνει διότι νεότερος το είχα ρίξει στο ποτό (δε με αποκαλούσαν τυχαία Χαϊρντιλάντερ στο Ρέθυμνο), ενδεχομένως να οφείλεται και στο γεγονός ότι ήμουν πάντα ο ωραίος της παρέας, ο Γαμάι Λάμα της γειτονιάς, γεγονός που έκανε να κυκλοφορώ πάντα με χάι φακαμπίλιτι γυναίκες και όχι με καμία Φάλαινα Άντερσον, ούτε με καμία χαζορέτα...
Τα προβλήματα μου ξεκίνησαν πριν λίγες ημέρες όταν είδα από μακριά ένα δημοτομπατσοβανάκι να έχει σταθμεύσει δίπλα στο αμάξι μου έτοιμο να κόψει κλήση. Ένας βαζιβουζούκος και ένας βαβουροπατάτας στέκονταν δίπλα στο πειραγμένο μου το αφτοκίνητο, έτοιμοι για δράση. Αρχισα να φωνάζω από μακριά: "τι κάνετε εκεί ρε ξεβρακοκέφαλοι ρε αρούγκανοι ρε αρρωστουργήματα της κοινωνίας;"
Ετράπησαν αμφότεροι σε φυγή άτακτη και αλανιάρα και εγώ αγέρωχος μπήκα στο αμάξι μου και έβαλα τσίτα τέντα τη μούζικα για να πλασάρω μούρη στις διερχόμενες γαλακτομπούτικες υπάρξεις ενώ είχα έτοιμη την φραπεδούμπα με τις 3 ζαχαράουες και τη σαρδελόπινα. Διάφοροι ζαπατουρίστας είχαν σταθεί και με θαύμαζαν και αυτό συνέβαλε στο να ανέβει ακόμη περισσότερο η λίμπιντος μου γιατί είμαι γνωστός ζαμπαράς και πολέμιος του κάθε ρούκουνα, του κάθε Τρόμπαξ και της κάθε παντζούρως.
Εγώ το έχω κάνει το αυτοψυχοψάξιμο μου, κύριοι, είμαι ντούκι, είμαι δε μαν και αν δεν είχα πάρει τα δανειοδάνεια μου τώρα δε θα μου κουνιόταν κανείς αρκουδέας δαραβίγγας Σκορδομπούτσογλου. Και πάρτε το χαμπάρι, εγώ δε θα κάνω τον αυτοφωράκια για τις δικές σας παπαρδελοκαταστάσεις, βλακούζοι τσιμποντίρηδες.
Και, ναι, ρε, έχω αρχίσει να χάνω λίγα από τα μαλλιά μου αλλά το παραδέχομαι γιατί είμαι ντομπρίδι και δε καταφεύγω σε καραφλάζ και παρόμοιες βλακείες που κάνουν οι τιτίκες, οι διάφοροι παρτόλες, παρενδυσιακοί μετροσέξουαλ, παναθεμά τη Λυδία Κονιόρδου και τον Αρκουδέα μαζί. Γεμίσαμε με φιρφιρίκουλες, σαπουνομαζώχτρες και τζίρτζιφλους που να πάρει η ευχή.
Και στη δουλειά, όλο προβλήματα. Πας να γράψεις, πέφτει ο ρεύμας και μέχρι να καταλάβεις ότι έχει ρίξει γκαντεμόνια ο Γκαντεμοδύμανος ο Χίνης, χύνεις στάλες ιδρώτα αναλογιζόμενος τις φωνές του αφεντικού του αυθεντικού. Είναι ζωή αυτή;
Α, ρε, ιγνοράνοι, Ιβ Σεν Φλοράν, γατάκια, τσοφλέμποροι, τυροπρόξενοι, σας βαρέθηκα. Κιουράκια του ελέους, δε θα ξεπουληθώ μπιρ παρά. Γιατί είμαι ο Χουλκ.
(αν είσαι ψυχίατρος και θες να βοηθήσεις potirakis@sportaction.gr)
