Αν είχε και τέτοιο άστρο ο Παναθηναϊκός, που να μπορούσε να κερδίσει ή έστω και να μην χάσει το παιχνίδι με τον Λεβαδειακό, με τέτοια εμφάνιση που έκανε, το πρωτάθλημα θα είχε ήδη τελειώσει και θα είχε αναδειχθεί πρωταθλητής.
Όμως δεν γίνεται να τα αφήνεις όλα στα… άστρα και εσύ να μην κάνεις ούτε τα στοιχειώδη. Και ο Παναθηναϊκός δεν έκανε ούτε αυτά. Στο παιχνίδι που υποτίθεται ήταν από τα πιο καθοριστικά γι’ αυτόν, με δεδομένη την δυσκολία για τον ΟΣΦΠ του αυριανού αγώνα στην Τούμπα, παρουσιάστηκε εντελώς ανέτοιμος από κάθε άποψή.
Ασύνδετος, χωρίς πάθος και τρεξίματα και με μια εικόνα μέσα στο γήπεδο με βάση την οποία δυσκολευόσουνα να καταλάβεις τι ακριβώς θέλει και πως το επιδιώκει.
Κι επειδή ένα παιχνίδι, όπως όλοι μαζί το κερδίζουν, έτσι και όλοι μαζί το χάνουν, ο Παναθηναϊκός συνολικά σαν οργανισμός πήγε λάθος προετοιμασμένος και έπαιξε λάθος το παιχνίδι.
Ασχολήθηκε πολύ περισσότερο απ’ όσο έπρεπε όλη την βδομάδα, με όλα τα υπόλοιπα, εκτός από αυτό που χρειαζόταν. Το πώς δηλαδή η ομάδα θα πήγαινε όσο πιο συγκεντρωμένη και απερίσπαστη γινόταν, στο συγκεκριμένο παιχνίδι.
Έτσι τα… κατάφερε μια χαρά σ’ όλα τα υπόλοιπα. Και οι οπαδοί πήγαν και εξέδρα καλή είχε και επεισόδια δεν έγιναν και ο διαιτητής με τους βοηθούς του ήτα άψογοι και όλα… καλά. Αλλά δυστυχώς δεν πήρε το παιχνίδι.
Και δεν το πήρε το παιχνίδι, πολύ απλά γιατί και προετοιμασμένος σωστά απ’ ότι φάνηκε δεν ήταν γι’ αυτό και δεν έπιασε καλή απόδοση.
Η κακή μέρα φάνηκε απ’ την αρχή. Όταν ο Παναθηναϊκός ήταν αγνώριστος μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Με τον Κουίνσι φανερά ανέτοιμο και εκτός παιχνιδιού, με τους Σιμάο και Βιτόλο να μην συνεισφέρουν όπως άλλες φορές στα κοψίματα και στην κυριαρχία στο κέντρο και με τον Κλέϊτον να είναι ο μοναδικός που προσπαθούσε να κάνει κάτι, κυρίως με ατομικές ενέργειες.
Όταν λοιπόν, έχεις απέναντί σου μια ομάδα, που παίζει κατά κύριο λόγο πίσω από την σέντρα και έχεις μόνο τον Κλέϊτον να επιχειρεί και να κάνει μια ντρίμπλα, τότε δεν μπορείς να έχεις και πολλές απαιτήσεις. Καθώς σ’ αυτές τις περιπτώσεις, είναι κλειδί οι ατομικές ενέργειες που σου δίνουν την αριθμητική υπεροπλία που χρειάζεσαι, για να εξουδετερώσεις την πυκνότητα της αμυντικής διάταξης του αντιπάλου σου. Αν μάλιστα δεν σε βοηθήσουν και τα στημένα, τότε μόνο από τύχη ή από κάποια αναμπουμπούλα μπορείς να ελπίζεις σε κάτι. Η τύχη δεν ήταν με το μέρος του Παναθηναϊκού, αποφάσισε πως ήθελε να μην… μπλέξει στην έκβαση του παιχνιδιού και έτσι το άφησε να εξελιχθεί μόνο του.
Δεν άλλαξε η εικόνα ούτε στο δεύτερο ημίχρονο. Μοναδική εξαίρεση η ευστοχία του Λεβαδειακού στην φάση του γκολ, που πιθανά να αφήνει τον Παναθηναϊκό με πικρία, καθώς, εντάξει, δεν έπιασε απόδοση για να κερδίσει, αλλά πάντως δεν ήταν και για να χάσει.
Απλά μάλλον πλήρωσε, το ότι σαν ομάδα ήθελε πιο πολύ την νίκη, ενώ ο Λεβαδειακός προφανώς να μην χάσει απλά. Κι έτσι προς το τέλος, βγήκε άγαρμπα και χωρίς καλή οργάνωση μπροστά, με αποτέλεσμα και να κινδυνέψει κανά-δυο φορές, αλλά το χειρότερο, να χάσει κιόλας στην συνέχεια.
Εν πάση περιπτώσει, κάποτε θα γινόταν κι αυτό. Θα έκανε δηλαδή μια κακή εμφάνιση ο Παναθηναϊκός και θα την πλήρωνε.
Το θέμα εδώ, όπως αντίστοιχα και στις νίκες, είναι να διαχειρισθεί σωστά και χωρίς πανικό την ήττα. Ώστε να καταλάβει μερικά πράγματα απ’ αυτή. Με πρώτο και σημαντικότερο, το ότι όταν θέλεις πρωτάθλημα και μάλιστα λες ότι το διεκδικείς σε εχθρικό περιβάλλον και κόντρα στα προγνωστικά, αυτό πρέπει να το βγάζεις σε τρέξιμο, πάθος και αυτοσυγκέντρωση και στο γήπεδο. Αλλιώτικα, απλά θα πετάξεις την ευκαιρία που έχεις ήδη δημιουργήσει και κρατάς γερά στα χέρια σου.
Και κάτι τελευταίο. Φαντάζομαι, οι πιο πολλοί από σας, να καταλαβαίνετε τώρα αυτό που συνέχεια ξελαρυγγιάζομαι να λέω και εδώ μέσα. Ότι ο Παναθηναϊκός, έχει σαν πιο δύσκολο αντίπαλο τον εαυτό του. Μόνο… αυτός μπορεί να του στερήσει αυτό το πρωτάθλημα έτσι όπως έχει διαμορφωθεί η κατάσταση μέχρι τώρα και έτσι όπως θα είναι διαμορφωμένη και αύριο και ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα της Τούμπας.
Και δεν μιλάω εδώ, μόνο σε ότι αφορά στο αγωνιστικό κομμάτι. Αλλά συνολικά.
Η αυριανή και οι επόμενες μέρες, θα είναι ενδεικτικές. Του πόσο θα έχει καταλάβει ο Παναθηναϊκός ότι πρέπει να μείνει ενωμένος, ψύχραιμος, ήρεμος, αλλά και… αυτοκριτικός ταυτόχρονα Και του πόσο θα λειτουργήσουν έτσι και όλοι όσοι λένε θεωρητικά και ουσιαστικά, ότι θέλουν να τον δουν πρωταθλητή στο τέλος.
ΥΓ 1 Επειδή πάντα μετά από τέτοιες μέρες, τα… σαλιγκάρια αρχίζουν και σκάνε μύτη. Μα είναι έτοιμος ο Παναθηναϊκός. Απ’ αύριο κιόλας. Μέχρι και… εντυπωσιακές εξελίξεις στα… διοικητικά μπορεί να έχουμε ξαφνικά.
ΥΓ 2 Επειδή επίσης, μετά από τέτοιες ήττες, είναι εύκολο να θάψουμε κόσμο και κοσμάκη και κυρίως να αρχίσουμε πάλι να αυτό-σερβιριζόμαστε και να σερβίρουμε, ότι έχει ο καθένας στο μυαλό του. Θα διαβάσετε και θα ακούσετε πολλά για δυο τρεις μέρες ακόμα. Πολλά θα φαίνονται και ίσως θα είναι κιόλας και σωστά σαν διαπιστώσεις και σαν επισημάνσεις. Σε όλα αυτά όμως, να σκέφτεστε και να αναρωτιέστε ένα πράγμα, που πιθανότατα θα σας βοηθήσει να καταλάβετε και την ουσία του προβλήματος. Τι δηλαδή απ’ όλα αυτά που θα ακούσετε σαν εξηγήσεις και ερμηνείες, μπορεί να εξηγήσει την έλλειψη πάθους και τρεξιμάτων που είχε στο συγκεκριμένο παιχνίδι ο Παναθηναϊκός. Γιατί εκεί κατά την γνώμη μου ήταν το βασικό πρόβλημα του Παναθηναϊκού σ’ αυτό το παιχνίδι.
