Επιβεβαιώθηκε για μια ακόμα φορά, αυτό που καιρό τώρα κουβεντιάζουμε εδώ πέρα. Πως η μπάλα είναι τελικά άτιμο παιχνιδάκι. Έχει τους δικούς της κανόνες και αδιαφορεί εντελώς για τα αποφθέγματα και τις σοφιστείες με τις οποίες προσπαθεί ο καθένας μας να την ερμηνεύσει.
Στο θεωρητικά πιο δύσκολο παιχνίδι λοιπόν του Παναθηναϊκού και στο παιχνίδι που με βάση όσα συνηθίσαμε να λέμε, θα ήταν… δικαιολογημένος ακόμα και αν έχανε, κέρδισε 3-0 τελικά.
Αποδεικνύει κάτι αυτό; Προφανώς και τίποτε σε σχέση με την κουβέντα που βασανίζει τον Παναθηναϊκό εδώ και κάτι εβδομάδες.
Ούτε βάθος απέκτησε ξαφνικά ο Παναθηναϊκός, ούτε βεβαίως αμελητέες μπορεί να θεωρεί κάποιος από δω και πέρα απουσίες σαν κι αυτές των Λέτο, Κουίνσι και Κατσουράνη που είχε χθες. Ούτε φυσικά σημαίνει, πως αφού κέρδισε με 3-0 σε αντίθεση με τα μίζερα 1-0 που κέρδιζε όταν είχε αυτούς, άρα καλύτερα να παίζει χωρίς αυτούς.
Αυτού του είδους η αντιμετώπιση, θα ήταν τόσο ηλίθια και αντιποδοσφαιρική, όσο ακριβώς ήταν οι θεωρίες πως αφού έλειπε ο Λέτο φυσιολογικά χάσαμε από τον Λεβαδειακό, ή αν λείπουν ένας ή δύο παίκτες απ’ αυτή την ομάδα, τότε…αντικειμενικά δεν μπορεί και… είναι δικαιολογημένοι οι υπόλοιποι όποιο αποτέλεσμα και αν φέρουν.
Το καταλαβαίνει ο καθένας πλέον φαντάζομαι αυτό. Ή κι αν επιμένει να μην το καταλαβαίνει, ας πάει να βρει μόνος του την απάντηση, στο γιατί ο Παναθηναϊκός σε ένα ματς που του έλειπαν τα τρία μεγαλύτερα ατού του, πέτυχε όχι απλά μια νίκη με 3-0 αλλά έκανε και ένα εντυπωσιακό από πλευράς ρυθμού, μαχητικότητας, ποικιλίας τελικών επιλογών και αποτελεσματικότητας παιχνίδι.
Πολλοί θα πουν, πως ο Παναθηναϊκός στο συγκεκριμένο παιχνίδι, ήταν… τυχερός, γιατί τις απουσίες του, αναπλήρωσαν με τον ιδανικότερο τρόπο, οι βοήθειες που πήρε από τις τρεις αλλαγές που έγιναν. Σωστό είναι αυτό. Αλλά πάλι και για να καταλάβετε πως στο ποδόσφαιρο τίποτε δεν είναι απόλυτο και άσπρο-μαύρο, πως γίνεται μια ομάδα που δεν έχει βάθος και εναλλακτικές λύσεις, να παίρνει ένα παιχνίδι την μέρα που της λείπουν τρία πρωτοκλασάτα στελέχη, ακριβώς από τις βοήθειες που ήρθαν από τις… εναλλακτικές λύσεις; Αυτό το φαινόμενο, είναι λογικά φαινόμενο και χαρακτηριστικό ομάδων με πλούσιο ρόστερ που έχουν πολύτιμες και αξιόπιστες εναλλακτικές λύσεις στον πάγκο τους.
Οι απαντήσεις είναι γενικά απλές. Και μπορούν άνετα να δοθούν από τον οποιοδήποτε, αρκεί να κρατάει μια ισορροπία στη οπτική και λογική με την οποία αντιμετωπίζει και πάει να εξηγήσει το ποδόσφαιρο.
Και είναι ακριβώς αυτό που κουβεντιάζαμε τις προηγούμενες μέρες. Πως το αντικειμενικό πρόβλημα, το ότι δηλαδή δεν έχει βάθος ρόστερ ο Παναθηναϊκός, δεν πρέπει να το αντιμετωπίζεις σαν δικαιολογία και αφορμή για να χαμηλώνεις τις απαιτήσεις σου από την ομάδα, αλλά σαν πρόβλημα που θα πρέπει να δώσουν τα πάντα όσοι είναι στον Παναθηναϊκό για να το λύσουν ή έστω να το αντιμετωπίσουν όσο γίνεται αποτελεσματικότερα.
Επί της ουσίας τώρα.
Πραγματικά οι αλλαγές και κυρίως ο Λάζαρος, ήταν αυτές που έγειραν την πλάστιγγα υπέρ του Παναθηναϊκού στο παιχνίδι με την Ξάνθη. Παρ’ όλα αυτά, θα πω πως ήδη και πριν τις αλλαγές ο Παναθηναϊκός στο δεύτερο ημίχρονο είχε αρχίσει να γίνεται πιεστικός και να δημιουργεί φάσεις ειδικά με πλαγιοκοπήσεις.
Αλλά όντως με την είσοδο του Λάζαρου η εικόνα μεταβλήθηκε εντυπωσιακά προς το καλύτερο. Και φυσικά αυτό, δεν χρειάζεται καμιά ιδιαίτερη σοφία ή γνώση του ποδοσφαίρου για να το διαπιστώσεις. Το είδε όλος ο κόσμος και ήταν προφανές. Αν χρειάζεται κάτι να προσθέσουμε στην όλη κουβέντα, είναι το γιατί η είσοδος του Λάζαρου άλλαξε την εικόνα. Ποια στοιχεία δηλαδή ήταν αυτά που πρόσθεσε η παρουσία του και βοήθησαν τον Παναθηναϊκό.
Κι αυτό το έχουμε συζητήσει πολλές φορές εδώ πέρα. Και είναι το ότι, όταν έχεις απέναντί σου μια κλειστή άμυνα, τότε δεν υπάρχει περίπτωση να την ανοίξεις, αν δεν κάνεις ντρίμπλα και μπούκα με την μπάλα στα πόδια ώστε να αποκτήσεις αριθμητική υπεροχή και να αποδιοργανώσεις τον σχηματισμό και την ισορροπία του αντιπάλου σου.
Κι αυτό ήταν που πρόσθεσε ο Λάζαρος. Μπουκάρισμα με την μπάλα στα πόδια και ντρίμπλα. Καθώς υπεροχή είχε και πριν την είσοδό του στο γήπεδο ο Παναθηναϊκός. Όμως με δεδομένο ότι οι περισσότεροι ποδοσφαιριστές του, έχουν χαρακτηριστικά ποδοσφαιριστών που παίζουν με αντεπιθέσεις, όταν έφταναν απέναντι στον αντίπαλο, ή την γύριζαν πίσω ή την έχαναν από την στιγμή που δεν είχαν ανοιχτούς χώρους μπροστά τους. Αντίθετα ο Λάζαρος πήγαινε κατά μέτωπο πάνω στους αντιπάλους του, την έχασε κάποιες φορές την μπάλα φυσικά, αλλά την πέρασε και μια και δυο και τρεις και παραπάνω φορές με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν τελικά οι προϋποθέσεις και να έρθει το γκολ.
Σ’ αυτά θα πρέπει να προσθέσουμε και ένα ακόμα πράγμα. Που κι αυτό αποδεικνύει πως η μπάλα είναι άτιμο πράγμα και αρκετές φορές σε εκθέτει. Όταν έγινε η αλλαγή του Βιτόλο με τον Πετρόπουλο, δεν νομίζω να υπήρχε άνθρωπος που να μην είπε «μα τι κάνει». Κι όντως θεωρητικά δεν είχε νόημα να βγάλεις ένα χαφ σου και βάλεις τον Πετρόπουλο που έχει ακριβώς ίδια χαρακτηριστικά με τον Τοτσέ και να παίζουν και οι δύο ο ένας πάνω στον άλλον. Η πλάκα είναι όμως, πως με την έξοδο του Βιτόλο, η Ξάνθη βρήκε ξαφνικά ελεύθερους χώρους μπροστά της και ανοίχθηκε με αποτέλεσμα το παιχνίδι να γίνει λίγο ροκ και αυτό τελικά να διευκολύνει τον Παναθηναϊκό να βρει κι αυτός αντίστοιχα χώρους μπροστά και όχι τόσο οργανωμένη και συμπαγή αμυντικά την Ξάνθη.
Δεν νομίζω φυσικά πως ο Φερέϊρα αυτό είχε στο νου του όταν έβγαλε τον Βιτόλο, να βάλει δηλαδή τον Παναθηναϊκό να… κινδυνέψει μπας και ξεγελάσουμε την Ξάνθη και την βρούμε ανοιχτή, αλλά η ουσία είναι, πως κάτι που θεωρητικά και πρακτικά όλοι το είδαμε σαν λάθος κίνηση, τελικά βοήθησε τον Παναθηναϊκό να φτάσει ακόμα πιο άνετα και εντυπωσιακά στην νίκη.
Αυτά από το συγκεκριμένο παιχνίδι. Ένα παιχνίδι από το οποίο ο Παναθηναϊκός, όχι μόνο πήρε τρεις ακόμα βαθμούς και ξαναπήρε κεφάλι στην βαθμολογία, αλλά βοηθήθηκε αρκετά και στην ψυχολογία και αυτοπεποίθησή του, αλλά και στο να συνεχίσει με ακόμα περισσότερη ποδοσφαιρική λογική και απαιτήσεις να βλέπει την συνέχεια του πρωταθλήματος.
