Είναι αναγκασμένος συνεχώς πλέον ο Παναθηναϊκός, να διαχειρίζεται κρίσεις. Ανεξάρτητα μάλιστα και από τα αποτελέσματα που παίρνει η ομάδα στα γήπεδα. Είναι αντικειμενικό αυτό και δεν μπορεί να κάνει διαφορετικά, αφού τα προβλήματα είναι αυτά που τον αναγκάζουν να ασχοληθεί.
Παρ’ όλα αυτά, είναι αναγκασμένος ταυτόχρονα να διαχειρισθεί και το αγωνιστικό κομμάτι της ιστορίας. Δύσκολο πράγμα, αλλά δεν γίνεται αλλιώς. Ο Παναθηναϊκός πρέπει να βρει χρόνο και δυνάμεις, ώστε παράλληλα με την προσπάθεια να βρει οικονομικές ενέσεις και να γλιτώσει την τιμωρία στην Ευρώπη, να βρει άλλες τόσες για να επικεντρωθεί στην μάχη του πρωταθλήματος.
Κι όταν λέω στην μάχη του πρωταθλήματος, εννοώ καθαρά σε αγωνιστικό επίπεδο. Γιατί ακόμα και την ενασχόληση με το παρασκήνιο, με την τιμωρία του Φερέιρα, με τις διαιτησίες και όλα τα συναφή, φύρα την θεωρώ. Φύρα που ουσιαστικά του αφαιρεί δυνάμεις και ενέργεια, από το καθαρά αγωνιστικό κομμάτι, που είναι και το σημαντικότερο. Για να μην κιόλας, ότι είναι πολύ πιθανόν να του… σπέρνουν επίτηδες όλες αυτές τις τρικλοποδιές στον δρόμο του, για να ασχοληθεί με αυτές παραμελώντας τα υπόλοιπα που θα παίξουν επί της ουσίας και τον καθοριστικό ρόλο στην μάχη του πρωταθλήματος.
Για τον Παναθηναϊκό αυτή την στιγμή, υπάρχουν μόνο τα τρία ντέρμπι που έρχονται. Όλα τα υπόλοιπα, μπορεί να τον απασχολούν, αλλά εντελώς περιθωριακά και επειδή είναι αναγκασμένος. Όχι σαν κύρια ενασχόληση και πρώτο καθήκον. Η ομάδα πρέπει να είναι η κύρια ενασχόληση και το πρώτο καθήκον. Γιατί κινδυνεύει ο Παναθηναϊκός, να τα πάει καλά σε όλα αυτά, αλλά αν δεν πάρει η ομάδα τα αποτελέσματα που πρέπει, χωρίς κέρδος κέρατα θα είναι όλα αυτά.
Τα τρία ντέρμπι που έρχονται λοιπόν, είναι αυτά που θα κρίνουν την έκβαση του πολέμου για τον Παναθηναϊκό. Και θέλουν και αυτά… καλή διαχείριση. Σε αγωνιστικό επίπεδο.
Ο Παναθηναϊκός στα παιχνίδια αυτά, θεωρητικά θα είναι πιο γεμάτος από λύσεις, σε σχέση με το πώς ήταν στα τελευταία του παιχνίδια. Θεωρητικά θα είναι στην διάθεσή του και οι Λέτο, Κουίνσι, Νίνης. Θεωρητικά πάντα. Καθώς αν το πρόβλημα του Λέτο είναι τόσο σοβαρό που να τον έχει κρατήσει έξω καιρό τώρα, τίποτε δεν εγγυάται ότι θα επιστρέψει σε φουλ κατάσταση και για τα τρία αυτά παιχνίδια. Όπως φυσικά το ίδιο ισχύει και για τον Νίνη. Που από την στιγμή που μέχρι τώρα δεν έχει κανένα παιχνίδι στα πόδια του, λίγο δύσκολο να βουτήξει με την μία και για ολόκληρα ενενηντάλεπτα σε τέτοιου είδους παιχνίδια. Παρ’ όλα αυτά, ακόμα και έτσι και οι δύο τους, σίγουρα θα μπορούν να βοηθήσουν σε κάποια ικανά χρονικά διαστήματα σε κάποιο από τα επόμενα ντέρμπι ή και στα τρία ακόμα στην ιδανική περίπτωση.
Οπότε αντικειμενικά ο Παναθηναϊκός θα έχει στην διάθεσή του επί πλέον λύσεις που δεν είχε μέχρι τώρα.
Απ’ την άλλη όμως, ο Φερέιρα έχει να αντιμετωπίσει το πιο σοβαρό ίσως πρόβλημα που κλήθηκε να αντιμετωπίσει σε αγωνιστικό επίπεδο μέχρι τώρα. Κι αυτό είναι η αναγκαστική απουσία των Βιτόλο και Σιμάο στα παιχνίδια για τα οποία δηλώθηκαν. Κι αυτό κατά την γνώμη μου, είναι το μεγαλύτερο στοίχημα από πλευράς διαχείρισης που κλήθηκε να λύσει ο Πορτογάλος προπονητής μέχρι τώρα στο πρωτάθλημα.
Θα πρέπει λοιπόν ο Παναθηναϊκός και πιο σωστά ο Φερέιρα, να αποφασίσει μεταξύ δύο πραγμάτων.
Αν εκτιμούνε ότι ο Κατσουράνης εναλλάξ σε όσα παιχνίδια λείπει ο ένας με τον άλλον σαν δίδυμο, μπορούν να κρατήσουν στο ίδιο επίπεδο τον χώρο του κέντρου έχει καλώς. Κρατάει τον ίδιο σχηματισμό ο Παναθηναϊκός και από κει και πέρα ο Φερέιρα αναζητάει τις καλύτερες δυνατές επιλογές σε άμυνα και επίθεση.
Αν όμως η εκτίμηση είναι, πως χωρίς ταυτόχρονη παρουσία των Βιτόλο και Σιμάο στα αμυντικά χαφ, ο Παναθηναϊκός δεν θα είναι το ίδιο μαχητικός και αποτελεσματικός στο συγκεκριμένο χώρο, τότε θα πρέπει να σκεφτεί άλλα πράγματα για να αντιμετωπίσει το πρόβλημα. Με πρώτο και προφανές, το αν θα επιμείνει στο 4-3-3 που παίζει τελευταία, χωρίς αυτούς τους δύο ταυτόχρονα στο κέντρο.
Ίσως δηλαδή θα πρέπει να δει σοβαρά ο Πορτογάλος, το αν θα επιστρέψει στο 4-4-2 ή έστω με την μορφή του 4-4-1-1 που είχε καθιερώσει σ’ εκείνο το πραγματικά εκπληκτικό δίμηνο του Παναθηναϊκού στον πρώτο γύρο.
Ανεξάρτητα απ’ αυτό πάντως, το σίγουρο είναι πως ο Φερέιρα θα κληθεί να βρει σίγουρα κάποια εναλλακτική λύση στον σχηματισμό και την τακτική της ομάδας για τα τρία καυτά παιχνίδια που ακολουθούν, σε σχέση με την διαχείριση και τις επιλογές του στον χώρο του κέντρου. Καθώς είναι τέτοια φύσεως τα συγκεκριμένα παιχνίδια, που ο συγκεκριμένος χώρος θα είναι αυτός που θα γείρει την πλάστιγγα για το τελικό αποτέλεσμά τους.
ΥΓ 1: Διάβασα με ενδιαφέρον την ανακοίνωση των παικτών της ΑΕΚ. Για να πω την αλήθεια, για μένα ήταν και αυτή μια απόδειξη του πόσο έχουμε μπερδέψει όλοι τους ρόλους μας στις ομάδες, στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Καθώς η ανακοίνωση αυτή ήταν ανακοίνωση συνδέσμου οργανωμένων και όχι επαγγελματιών ποδοσφαιριστών που αν μη τι άλλο θα έπρεπε να θεωρούν και τον εαυτό τους κομμάτι του παζλ του συλλόγου. Κι επομένως, αφού ήθελαν να μιλήσουν με ανοιχτά χαρτιά προς όλους, θα έπρεπε να συμπεριλάβουν άλλα δύο πράγματα στην ανακοίνωσή τους.
Πρώτον τον ρόλο τον δικό τους και αν ήταν ένα από τα κομμάτια που δημιούργησαν την κρίση στην ΑΕΚ, από την μια τα τεράστια συμβόλαια που έκανε σε προπονητές και ποδοσφαιριστές και απ’ την άλλη την ανυπαρξία οποιασδήποτε διάκρισης σε αγωνιστικό επίπεδο που θα βοηθούσε και οικονομικά τον σύλλογο. Και δεύτερον, τον ρόλο των οργανωμένων, πολύ περισσότερο όταν μιλάμε για την ΑΕΚ που οι οργανωμένοι είχαν και έχουν και λόγο και επιρροή στις όποιες εξελίξεις διοικητικές και οικονομικές στον σύλλογο. Επομένως καλή και συγκινητική η ανακοίνωση, αλλά αυτή ήταν μια κλασσική ανακοίνωση της ορίτζιναλ, που… απλά ανέλαβαν να διεκπεραιώσουν οι ποδοσφαιριστές, προφανώς με το σκεπτικό να μην συμπεριληφθούν και αυτοί στην οργή του κόσμου της ΑΕΚ για την κατάσταση στον σύλλογο.
Άλλωστε επαναλαμβάνω, δεν ήταν τυχαίο. Που απ’ όλες τις αναφορές, απουσίαζαν οι δύο συγκεκριμένοι κρίκοι της αλυσίδας στον συγκεκριμένο σύλλογο. Το ποδοσφαιρικό τμήμα δηλαδή και οι οργανωμένοι.
ΥΓ 2: Με μεγάλο ενδιαφέρον επίσης, διαβάζω και ενημερώνομαι από τα σχετικά ρεπορτάζ για το… φλερτ της Μπαρτσελόνα με τον Βαλβέρδε. Προσωπικά η όλη ιστορία, με γέμισε απογοήτευση για τον Βαλβέρδε, που ειλικρινά τον είχα για πολύ πιο σοβαρό άνθρωπο και επαγγελματία. Που αν δηλαδή ήθελε να διατηρήσει το εκπληκτικό 1,8 εκατομμύρια που παίρνει καθαρά τον χρόνο από τον ΟΣΦΠ, θα το απαιτούσε με βάση την δουλειά και τα αποτελέσματά του και όχι σαν… αντάλλαγμα για να μην τον… κλέψει η Μπρατσελόνα. Πάντως να πειστώ, πως η Μπαρτσελόνα, αναζητώντας την επόμενη μέρα μετά τον Γκουαρδιόλα που σήκωσε τα πάντα στον πλανήτη, γοητεύτηκε από τα μέχρι στιγμής αποτελέσματα ενός προπονητή στην… Ελλάδα, που με μπάτζετ όσο έχουν ΟΛΕΣ μαζί οι υπόλοιπες ομάδες, μέχρι στιγμής έχει αποκλειστεί από την συνέχεια του Τσάμπιονς Λιγκ και είναι δεύτερος στο πρωτάθλημα των… δύο, λίγο χλωμό.
