Ολα θα μπορούσαν να είχαν απλοποιηθεί εάν ο βοηθός Δημητριάδης δεν είχε... ανακαλύψει οφ σάιντ στη φάση του 4ου λεπτού όταν ο Τοτσέ έβγαινε τετ α τετ με τον Εμερετ και κατόπιν έστελνε τη μπάλα στα δίχτυα, αλλά αυτό δεν (μπορεί να) αποτελεί δικαιολογία για την κακή αγωνιστική εικόνα του Παναθηναϊκού στο ματς με τη Δόξα στο Καυτανζόγλειο.
Οι μεγάλες ομάδες, εντούτοις, φτιάχνουν το χαρακτήρα και το "μέταλλό" τους όταν κερδίσουν αγώνες στους οποίους δεν παίζουν καλά. Και ο Παναθηναϊκός έκανε το καθήκον του παίρνοντας ένα ακόμη πολύτιμο τρίποντο και συνεχίζει να οδηγεί την κούρσα του πρωταθλήματος έχοντας τη διαφορά στους 5 βαθμούς, όντας μόνος του κόντρα σε όλους και σε όλα, αλλά συνάμα συσπειρωμένος σαν μια γροθιά.
Ολη η... Δόξα, πάντως, ας μου επιτρέψετε, αλλά εκτιμώ πως ανήκει σε δύο ποδοσφαιριστές του Παναθηναϊκού. Στον Κουίνσι που ήταν ο ηγέτης του "τριφυλλιού", βγάζοντας την καταπληκτική σέντρα στο γκολ του Τοτσέ και προσφέροντας ένα ακόμα στο... πιάτο στον Ισπανό -που παραδόξως το σπατάλησε- και παίζοντας ουσιαστικά και για τον Λέτο! Ο Γκανέζος ήταν χάρμα ιδέσθαι, αποτέλεσε τη βασική έκφραση δημιουργίας όταν ο Παναθηναϊκός είχε τη μπάλα στην κατοχή του και σε αυτόν οφείλεται κατά κύριο λόγο το γεγονός ότι οι "πράσινοι" κατάφεραν να... σπάσουν το "σκληρό καρύδι" που λέγεται Δόξα. Μετά από καιρό, λοιπόν, είδαμε τον πραγματικό Κουίνσι, τον παίκτη που κάνει τη διαφορά στο πρωτάθλημα, που δίνει βαθμούς και προσφέρει απλόχερα θεαματικές στιγμές μπολιασμένες σε αρκετές περιπτώσεις και με ουσία...
Δίπλα του, στο γνωστό ρόλο του "κυματοθραύστη" ο Σιμάο Μάτε Τζούνιορ, που κράτησε μόνος του κέντρο για... πλάκα και πάτησε για μία ακόμη φορά όλο το γήπεδο. Ο Σιμάο ήταν ΠΑΝΤΟΥ, έκανε απίστευτο παιχνίδι στον ανασταλτικό τομέα και πιστοποίησε ότι έχει βελτιώσει εντυπωσιακά την ικανότητά του να μεταφέρει με ασφάλεια και (ικανοποιητική) ταχύτητα το παιχνίδι της ομάδας στα μέτρα του τομέα ευθύνης του. Και είχε διπλή σημασία η απόδοσή του από τη στιγμή που ο Κατσουράνης έκανε ΜΑΚΡΑΝ τη χειρότερή του εμφάνιση στο φετινό πρωτάθλημα, μη έχοντας ούτε τρεξίματα, μήτε καθαρό μυαλό και σωστές μεταβιβάσεις, όντας η αιτία της προβληματικής κυκλοφορίας του Παναθηναϊκού. Οπως άλλωστε έχουμε επισημάνει ο Κατσουράνης αποτελεί παίκτη-κλειδί για τους "πράσινους" και όταν δεν είναι αυτός καλά, δύσκολα είναι "καλά" και ο Παναθηναϊκός σε ματς με ομάδες που κλείνονται στο δικό τους μισό γήπεδο και περιμένουν. Ταυτόχρονα, ο Ζέκα ήταν επίσης απρόσμενα κακός στο δημιουργικό σκέλος του αγώνα, δυσχεραίνοντας ακόμη περισσότερο το συγκεκριμένο κομμάτι, ενώ ο Κλέιτον είχε λιγότερες καλές στιγμές απ' ό,τι συνήθως...
Ιδιαίτερη μνεία αξίζει να γίνει και στον Μπιάρσμιρ που ήταν ο καλύτερος της αμυντικής τετράδας. ΤΡΑΓΙΚΟΣ ο Ιωαννίδης, με "νεκρά" διαστήματα ο Βύντρα, απλά αξιόπιστος ο Σαριέγκι, σταθερός ο Καρνέζης, αλλά αυτό που μετράει είναι το 6ο συνεχόμενο ματς με "μηδέν" στην άμυνα και φυσικά το έκτο συνεχόμενο τρίποντο μετά το 1-1 στο Αγρίνιο με τον Παναιτωλικό! Οσον αφορά τον Τοτσέ, απλώς επιβεβαίωσε τους πάντες! Κι όσους φρικάρουν για την ευκολία με την οποία μπορεί να χάσει γκολ που δεν... χάνονται και αυτούς που πιστεύουν ότι είναι παίκτης που μπορεί να δώσει πολύτιμες λύσεις στο σκοράρισμα διότι ξέρει να βρίσκεται στην κατάλληλη θέση, την κατάλληλη στιγμή.
Το σίγουρο είναι ότι τα γκολ που έχει πετύχει ως τώρα έχουν αποδειχθεί πολύτιμα στη "μάχη" για το πρωτάθλημα. Αλλωστε σε αυτή τη "μάχη" δεν (μπορεί να) περισσεύει κανείς...
