Άτιμο πράγμα αυτή η ορχήστρα του ουρανού… Ένας ένας μαζεύονται οι μεγάλοι και… κάνουν ο ένας παρέα στον άλλο. Μέλος τους, εδώ και κάποιες ημέρες είναι και ο Νίκος Παπαδάτος, ένας από τους τελευταίους μεγάλους ρεμπέτες της χρυσής εποχής του συγκεκριμένου είδους.
Κανείς δεν το… δήλωσε. Κανείς δεν το φώναξε… Λίγοι έκλαψαν. Φίλοι και στενοί συγγενείς κυρίως. Βλέπεις, αδερφέ, το όνομά του δεν είναι τόσο λαμπερό όσο κάποιων άλλων (δεν λέμε ονόματα)… Δεν έχει άλλωστε καμία σημασία το ότι η Λιτανεία του Μάγκα (οκ… εσύ μπορείς να το λες και Σαν Χριστιανός Ορθόδοξος) είναι στο μυαλό μας ακόμα και σήμερα.
Όχι… Λάθος… Βάλε μπλάνκο. Δεν είναι στο μυαλό μας, στα χείλη μας είναι!! Η αλήθεια είναι πως ούτε και εμείς θα το είχαμε μάθει, καθώς η πληροφόρηση ήταν «ξώφαλτση». Ένας γάμος… Απουσίες συγγενών και οι εξηγήσεις της επόμενης ημέρας. Έτσι έγινε γνωστός ο θάνατος του Νίκου Παπαδάτου.
Πλήρης ημερών ή ασθενής, δεν έχει καμία σημασία… Ένας –ακόμα- μεγάλος έφυγε από κοντά μας… Τι και αν δεν το έμαθε κανείς. Είκοσι (και βάλε) χρόνια στις ΗΠΑ, όπου έκανε καριέρα, δεν ήταν αρκετές. Ούτε οι μεγάλες του επιτυχίες στην Ελλάδα. Εμείς φίλε, είμαστε stars και δεν ασχολούμαστε με αυτά. Αυτός, δεν πουλάει όσο τα... μεμέ μιας μεγάλης καλλιτέχνιδας… Δεν μας νοιάζει… Άντε, σε κανένα αφιέρωμα για τα ρεμπέτικα, θα παίξουμε κανέναν… Άγιο Παύλο (sorry, εμείς οι Αγιοπαυλίτες έτσι το μάθαμε το τραγούδι) και έξω από την πόρτα.
*Για την ιστορία… Ο άνθρωπος γύρισε στην πατρίδα του έναν μήνα πριν κάνει το ταξίδι του… Δεν λέω περισσότερα γιατί "δεσμεύομαι".
