Θεωρώ πέρα ως πέρα ατυχή τη σύγκριση του ιδιοκτήτη των Μάβερικς, Μαρκ Κιούμπαν με τον Παναγιώτη Αγγελόπουλο, με αφορμή το «επίμαχο μπλουζάκι» που φόρεσε ο διοικητικός ηγέτης της ΚΑΕ Ολυμπιακός στον αγώνα με τον ΠΑΟΚ προκειμένου να «πικάρει» το διαιτητή Ψαριανό.
Θεωρώ δε τελείως άστοχη την προσπάθεια να περάσει ως «αμερικανιά» το συγκεκριμένο περιστατικό. ΟΚ, είναι «αμερικανιά» κατά μιά έννοια ακριβώς επειδή δεν το έχουμε συνηθίσει στην Ελλάδα ή και στην Ευρώπη γενικότερα. Όμως υπάρχει μιά σημαντική διαφορά: Οι «αμερικανιές» του Κούμπαν, που αν τις έκανε (ή τις έλεγε αν ανατρέξουμε σε δηλώσεις) στην Ελλάδα, θα ήταν οπωσδήποτε κάτι πρωτότυπο στην Ελλάδα αλλά στην Αμερική τιμωρούνται. Και μάλιστα αυστηρά...
Όποιος θέλει να ψάξει μπορεί να βρει ότι οι «αμερικανιές» του Κιούμπαν έχουν τιμωρηθεί συνολικά με 1 εκατομμύριο 665 χιλιάδες δολάρια από το ΝΒΑ με δεδομένο ότι εκεί υπάρχουν κανόνες σε ό,τι αφορά στη δυσφήμηση του πρωταθλήματος. Και κυρίως εφαρμόζονται οι κανόνες.
Δεύτερον, ο Κιούμπαν όπως και ο Πατ Κρόσε (παλαιότερος ιδιοκτήτης των Σίξερς, πιθανότατα πιό αυθόρμητος από τον Κιούμπαν) απευθύνονται σ' ένα κοινό που ουδεμία σχέση έχει με το ελληνικό. Εκεί πέρα δεν έχουν «υπέροχο έκτο παίκτη» που να κάνει το... σόου του σε κάθε γήπεδο. Δεν έχουν κοινό άρνησης που θεωρεί πως όλοι τα έχουν βάλει με την ομάδα τους (αναφέρομαι σε όλα τα επίπεδα και όχι μόνο στο μπάσκετ).
Με λίγα λόγια ο Κιούμπαν στην Αμερική ακόμα κι αν κάνει «αμερικανιές» αντιμετωπίζεται ως Βαλκάνιος στη συμπεριφορά. Ο Παναγιώτης Αγγελόπουλος έκανε κάτι... αμερικάνικο στα Βαλκάνια!
Δεν μπορώ παρά να ξεκαθαρίσω ότι μακάρι η αντιπαράθεση στους δύο «αιώνιους» να περιοριζόταν στα «μπλουζάκια». Για να είμαι ειλικρινής όπως θεώρησα χιουμοριστικό (έστω κι αν ήταν εκτός...κλίματος Ελλάδας) το μπλουζάκι του προέδρου του Ολυμπιακού, έτσι θα θεωρήσω χιουμοριστική μιά πιθανή αντίδραση των «πράσινων» με αντίστοιχα μπλουζάκια που θα λένε «51-19» για να πικάρουν τον αντίπαλο.
Για να φτάσουμε όμως ως εκεί θα πρέπει πρώτα να έχουμε λύσει άλλα ζητήματα. Όπως το να μπορέσουμε να κάνουμε ένα ντέρμπι το οποίο θα παρακολουθούν οι οπαδοί και των δύο ομάδων. Όπως το να μη δούμε πάλι στον τελικό κυπέλλου να είναι κενά τα 3/4 του γηπέδου. Όπως το να μη γίνεται ολόκληρο... θέμα για τη σύσκεψη και για τις κενές θέσεις σε κάθε ντέρμπι.
Όταν λύσουμε αυτά τα ζητήματα, τότε τα μπλουζάκια θα είναι μιά χαρά και ίσα- ίσα θα μας κάνουν να γελάμε και περισσότερο γιατί μιά τέτοιου είδους αντιπαράθεση δεν προκαλεί ζημιά.
Σε ένα περιβάλλον όμως που είναι γεμάτο φανατισμό, άρνηση, μηδενισμό, καχυποψία και δήθεν... γνώση του αντικειμένου και κυρίως του παρασκηνίου η κίνηση αυτή όσο χιούμορ κι αν περιλαμβάνει, δεν έχει νόημα.
