Όσοι έχετε τη συνήθεια να διαβάζετε αυτή τη στήλη τα τελευταία δέκα χρόνια, θα έχετε πια καταλάβει ότι γράφω όσα πιστεύω (σωστά ή λάθος, προφανώς) και όχι όσα πιστεύω ότι θέλει η πλειοψηφία να διαβάσει.
Μετά το εντυπωσιακό καρέ τερμάτων που σημείωσε την Κυριακή, ο Μάρκο Πάντελιτς, είναι λογικό να έχει συγκεντρώσει πάνω του όλα τα φώτα και να δέχεται εγκωμιαστικά σχόλια και... αποθεωτικές αναφορές.
Λογικό, στην Ελλάδα, τη χώρα της υπερβολής ζούμε, οπότε ότι ο Πάντελιτς θα αναδεικνυόταν σε λευκό Πελέ επειδή έστειλε τέσσερις φορές τη μπάλα στα δίκτυα της... ταλαίπωρης άμυνας της Κέρκυρας, ήταν αναμενόμενο.
Από το σημείο αυτό, όμως, μέχρι το να αρχίσει η (γνωστή πια...) κριτική στον Βαλβέρδε για το γεγονός ότι δε τον έχει χρησιμοποιήσει περισσότερο, υπάρχει μία τεράστια απόσταση. Είναι γεγονός ότι ο σέρβος στράικερ είναι "μανούλα" στο να παίρνει θέσεις στην περιοχή, έχει ένστικτο του γκολ και είναι ιδανικός για μια ομάδα... άλλη από τον Ολυμπιακό.
Δε μηδενίζω σε καμμία περίπτωση την αξία του Πάντελιτς, επισημαίνω απλώς το αυτονόητο: ο άνθρωπος δεν ταιριάζει στο στυλ ποδοσφαίρου που εφαρμόζει στον Ολυμπιακό ο Βαλβέρδε, ποδόσφαιρο που θυμίζω έφερε τις τριάρες στην Άρσεναλ, τη Ντόρτμουντ, τη νίκη στη Μασσαλία, τις περσινές εξάρες, το εύκολο πρωτάθλημα του 2011 και πάει λέγοντας.
Ο Ισπανός έχοντας μια διαφορετική αντίληψη του ποδοσφαιρού από τους περισσότερους εν Ελλάδι "ειδικούς", μια αντίληψη ευρωπαϊκή και σύγχρονη, θέλει τον επιθετικό του να είναι ικανός να μαρκάρει ανελέητα τα αντίπαλα στόπερ, να μπορεί να δημιουργεί, να είναι σε θέση να τραβιέται στα πλάγια και να δίνει τη θέση του στον εκάστοτε εξτρέμ που θα επιλεγεί να πάει στην κορυφή, να είναι ικανός να προκαλέσει ρήγματα με τη μπάλα στα πόδια.
Σα να λέμε δηλαδή, θέλει τον επιθετικό του να κάνει όσα δε μπορεί ο Πάντελιτς. Ο 33χρονος Σέρβος είναι ιδανικός για μια ομάδα που παίζει πολύ με τις μακρινές σέντρες από τα πλάγια ή θέλει έναν στατικό φορ περιοχής, ικανό να παίρνει θέσεις στα στημένα.
Αν έπαιζε ακόμη στον Ολυμπιακό ο Τσιαντάκης με τις φαρμακερές του σέντρες και ο Τάσος Μητρόπουλος με τα βαθιά του γεμίσματα, ο Πάντελιτς θα ήταν απαραίτητος και ο Μιραλάς άχρηστος. Στην ομάδα, πάλι του Βαλβέρδε, σταρ είναι ο Μιραλάς και ο Τζεμπούρ και ο Πάντελιτς δεν είναι βέβαια άχρηστος, είναι όμως μοιραία συμπληρωματικός.
Μπαίνει στο ματς όταν ο Βαλβέρδε κρίνει ότι χρειάζεται ένας φορ περιοχής (τις ημέρες που η ανάπτυξη για οποιοδήποτε λόγο δεν είναι καλή) ή ξεκινάει σε παιχνίδια με σαφώς υποδεέστερους αντιπάλους όταν ο κόουτς γνωρίζει ότι ο Πάντελιτς μπορεί να κάνει τη δουλειά του και παράλληλα η ομάδα να μην υποφέρει από την έλλειψη χαρακτηριστικών που δίνουν στο παιχνίδι οι άλλοι φορ που έχει το ρόστερ.
Και φυσικά, ο Πάντελιτς χρησιμοποιείται όταν ένας από τους δύο παίκτες που βρίσκονται πιο μπροστά από αυτόν στις επιλογές, είτε είναι τραυματίες, είτε χρειάζονται ανάσες από τα συνεχόμενα παιχνίδια.
Επομένως, ο Πάντελιτς έχει ρόλο, έχει χρησιμότητα, έχει πάρει και θα πάρει και στο μέλλον... νομοτελειακά τις ευκαιρίες του. Και αντί κάποιοι να... μουντζώνουν τον Βαλβέρδε κάθε φορά που ο Σέρβος σκοράρει, θα ήταν πιο χρήσιμο να σκεφτούν ότι ο Βαλβέρδε διατηρεί μέσα από τις προπονήσεις και τις κουβέντες σε καλή αγωνιστική και ψυχολογική κατάσταση τον Πάντελιτς.
ΥΓ: Εκεί που πραγματικά ο Πάντελιτς είναι άξιος συγχαρητηρίων είναι για τη γενικότερη στάση του. Δουλεύει, δε γκρινιάζει, δεν προκαλεί προβλήματα και είναι πάντα δίπλα στους συμπαίκτες του, ακόμη και όταν βρίσκεται στον πάγκο. Η καριέρα του, οι διακρίσεις του, η ικανότητα του στο σκοράρισμα θα μπορούσαν να τον είχαν κάνει - με δεδομένη τη μη συχνή του χρησιμοποίηση - σε έναν... ανυπόφορο για τα αποδυτήρια γκρινιάρη.
Συμβαίνει όμως ακριβώς το αντίθετο. Και βέβαια το γεγονός ότι ο Πάντελιτς είναι τρίτος κατά σειρά φορ στον Ολυμπιακό ενώ αδυνατώ να βρω ελληνική ομάδα στην οποία δε θα ήταν... βασικούρα, αποδεικνύει αν μη τι άλλο και το βάθος και την ποιότητα του ρόστερ.
