Το απολύτως αναμενόμενο, εν τέλει συνετελέσθη: ο Ολυμπιακός νίκησε τον Λεβαδειακό, έβαλε άλλους τρεις βαθμούς στο σακούλι του και ετοιμάζεται για τη (δύσκολη) συνέχεια. Όλα καλά, λοιπόν; Όχι, ακριβώς.
Στην πραγματικότητα, ο Ολυμπιακός ήταν (και πάλι) βαρετός… Χωρίς κίνηση, χωρίς δημιουργία, χωρίς φαντασία, χωρίς το πρέσινγκ ψηλά που πνίγει τον αντίπαλο, χωρίς δηλαδή τα χαρακτηριστικά που του επέτρεπαν να κάνει πάρτι θεάματος, παιχνίδια στην έδρα του με αντιπάλους χαμηλότερης δυναμικότητας.
Και επειδή είναι η τρίτη σερί εμφάνιση (είχαν προηγηθεί αυτές με Ατρόμητο και Δόξα) που η ομάδα του Πειραιά εμφανίζει τα ίδια (ανησυχητικά) συμπτώματα, είναι λογικό να υπάρχει στους φίλους της η ανησυχία αν θα είναι έτοιμος ο Ολυμπιακός εν όψει της πολύ δύσκολης συνέχειας που τον περιμένει.
Ο Βαλβέρδε (που λόγω θέσης αλλά και προτέρου… ένδοξου «ερυθρόλευκου» βίου, κάτι παραπάνω θα ξέρει) επιμένει ότι είναι θέμα χρόνου να ξαναβρεί η ομάδα του τον ρυθμό της. Το ζήτημα είναι ότι ο χρόνος τρέχει, το πρόγραμμα δυσκολεύει, οι υποχρεώσεις αυξάνονται και μάλλον δεν θα υπάρξουν στο άμεσο μέλλον, πολλές περιπτώσεις που ο αντίπαλος θα αφήσει ατιμώρητες, εμφανίσεις σαν αυτή κόντρα στον Λεβαδειακό.
Πρωταγωνιστές του αγώνα ήταν ο Κέβιν Μιραλάς επειδή σημείωσε δύο γκολ, ο Μοντέστο που έτρεξε ατελειώτα από τα δεξιά (άραγε, τον είδε ο Τοροσίδης;), ο… συνήθης ύποπτος Μανιάτης αλλά περισσότερο από όλους, ο Ντιόγκο που επανεμφανίσθηκε με τη φανέλα του Ολυμπιακού, χειροκροτήθηκε θερμά από τον κόσμο και έδειξε (σε πρώτη φάση) ότι βρίσκεται σε ικανοποιητική κατάσταση…
