Είναι αναμενόμενο: από τη στιγμή που ο Ολυμπιακός έχασε, θα αρχίσει η γνωστή ισοπεδωτική κριτική και η απαξίωση των πάντων.
Κι όμως, ο Ολυμπιακός ήταν καλός στον αγώνα με τη Ξάνθη. Υπάρχουν, όμως, και αυτά τα παιχνίδια. Που η μπάλα δε λέει να μπει μέσα και ας δημιουργείς καθαρές ευκαιρίες για γκολ, που οι απουσίες στοιχίζουν, που ο αντίπαλος έχει ένα γκολ σε μία επίθεση, που ο διαιτητής με ύφος... σιγουριάς καταπίνει πεντακάθαρο πέναλτι και σου παίρνει με το έτσι θέλω έστω τον ένα πόντο.
Όλα αυτά έχουν ξαναγίνει και θα ξαναγίνουν στο ποδόσφαιρο. Αν ο Ολυμπιακός χάσει το εφετινό πρωτάθλημα, δε θα το χάσει επειδή στράβωσε ένα παιχνίδι που ήταν καλύτερος.
Θα το χάσει επειδή με δική του ευθύνη, πέταξε βαθμούς σε παιχνίδια που δεν έπρεπε και στα οποία ήταν κατώτερος των περιστάσεων, με αποτέλεσμα να μην έχει το δικαίωμα να είναι πια ούτε... άτυχος.
Οι πεταμένοι βαθμοί με την Δόξα και τον ΟΦΗ, ας πούμε, θα ήταν αρκετοί ώστε η εικόνα να ήταν εντελώς διαφορετική ακόμη και μετά τις ήττες σε Ξάνθη και Τρίπολη...
Αυτό που θα έπρεπε να προβληματίζει, πάντως, τους ανθρώπους του Ολυμπιακού είναι ότι η ομάδα δείχνει να έχει χάσει το μέταλλο της. Δεν αποπνέει σιγουριά, δε φαίνεται να έχει αυτοπεποίθηση, δε δημιουργεί την εντύπωση ότι οι ίδιοι οι παίκτες πιστεύουν ότι είναι ικανοί να αλλάξουν τη μοίρα που προδιαγράφεται μάλλον δυσοίωνη σε επίπεδο ελληνικού πρωταθλήματος.
Να φταίει η καταστροφική βεβαιότητα ότι το πρωτάθλημα είναι εξασφαλισμένο πριν καν αρχίσει; Να φταίει ότι στην πραγματικότητα, το ρόστερ του Ολυμπιακού δεν είναι σε κάποιες θέσεις τόσο πλήρες όσο... διαφημίζεται; Δεν είναι δουλειά της στήλης να βρει τι φταίει. Αυτό είναι κάτι που καλούνται να κάνουν ο προπονητής με τους παίκτες του. Πριν είναι αργά. Αν, βέβαια, δεν είναι, ήδη πολύ αργά για το εφετινό πρωτάθλημα.
