Το "Λουζίνσκι" δεν ήταν Καζάν-ι, οι αντίπαλοι δεν ήταν δα και τίποτα ποδοσφαιρικά Ρουμπίν-ια, ο θρίαμβος, όμως, του Ολυμπιακόυ, δεδομένων των συνθηκών, είναι αναμφισβήτητος.
Το πιο σημαντικό δεν είναι ότι οι "ερυθρόλευκοι" μπήκαν στο (παγωμένο) τερέν σαν... βέροι Μοσχοβίτες και έπιασαν από την αρχή τη Ρούμπιν από το λαιμό, το σημαντικό είναι ότι για να το κάνεις αυτό εκτός από το να μπορείς, πρέπει (κυρίως) και να το θέλεις.
Και εδώ ακριβώς είναι που όσοι φοράνε καπέλο, οφείλουν να το βγάλουν στον Βαλβέρδε και στους παίκτες του: ο Ολυμπιακός μπήκε στο γήπεδο αποφασισμένος να κάνει το παν για να συνεχίσει την ευρωπαϊκή του πορεία...
Κανείς δε σκέφτηκε "ποιο europa league", κανείς στο βάθος του μυαλού του δεν είχε την αίσθηση ότι τρία καρπούζια δε γίνεται να χωρέσουν στις μασχάλες ελληνικής ομάδας.
Πόσο ελληνική ομάδα, όμως, είναι ο Ολυμπιακός του Βαλβέρδε; Στο ποδόσφαιρο - και ειδικά σε αυτό το επίπεδο - δεν υπάρχουν... συμπτώσεις. Και ο Ολυμπιακός έχει αποδείξει ότι λειτουργεί ως ευρωπαϊκή ομάδα σε Γερμανία, Γαλλία, Αγγλία, πλέον και στην (παγωμένη) Ρωσία.
Ομάδα που πιστεύει στον εαυτό της και πάει να παίξει το παιχνίδι της και όχι ένα τσούρμο ψυχωμένων παλλικαριών που φυλάνε με αυταπάρνηση τα μετόπισθεν και περιμένουν καρτερικά να βγουν στις δύο ή τρεις κόντρες που ενδεχομένως να τους προκύψουν.
Ω... Ρόι, Ρόι
Είναι σαφές, πάντως, ότι το παιχνίδι στη Μόσχα είχε και τους δικούς του ήρωες. Μπορεί να είναι, ούτως ή άλλως, ηρωικό για την ομάδα συνολικά να πρεσάρει στους μείον... δεκαβάλε βαθμούς από το πρώτο δευτερόλεπτο ή ο αφρικανός Μακούν να μπαίνει στο γήπεδο λες και γεννήθηκε στον... Καύκασο, ποιος όμως μπορεί να αρνηθεί τα παραπάνω εύσημα στους Φουστέρ, Κάρολ;
Ο πρώτος πέτυχε άλλο ένα γκολ στην ευρωπαϊκή περιπέτεια του εφετινού Ολυμπιακού και απέδειξε ότι η προσήλωση του στην ομάδα και την τακτική της δεν αλλοιώνεται από λίγο... πάγκο. Είναι πάντα ο καλός στρατιώτης Φουστέρ, με τα καλά του και τα κακά του, πάντα όμως έτοιμος να δώσει ό,τι έχει για την ομάδα του.
Ο Ρόι Κάρολ ήταν αυτός που κράτησε όρθιο τον Ολυμπιακό, κάνοντας μια επέμβαση που κλείδωσε οριστικά τη σπουδαία νίκη. Μπήκε ο... αθεόφοβος για πρώτη του φορά με τη φανέλα του Ολυμπιακού, χωρίς να προλάβει να κάνει ζέσταμα (σε θερμοκρασίες... πολικές) και όμως έπεσε σωστά και κράτησε το μηδέν στο πέναλτι του Νάτσο. Μεγάλο πράγμα η εμπειρία και η κλάση...
Valverde... Griego
Το πλάνο της τηλεόρασης που συλλαμβάνει τον Βαλβέρδε να πανηγυρίζει σα γνήσιος... Έλληνας το γκολ του Φουστέρ είναι ενδεικτικό του πόσο ήθελε και θέλει ο Ισπανός να οδηγήσει τον Ολυμπιακό μακριά και στην Ευρώπη.
Το γεγονός ότι όλοι αυτοί που είχαν πέσει να τον φάνε ζωντανό και να τον βγάλουν... μυρωδιά επειδή η ομάδα έριξε στροφές τον Γενάρη για να μπορεί να πετάει φωτιές τώρα που κάθε παιχνίδι είναι... τελικός, ελάχιστα τον απασχολεί. Και αυτό φαίνεται...
Υπάρχουν αρνητικά για τους ερυθρόλευκους; Ίσως ότι δε μπόρεσαν να βάλουν τη μπάλα... μέσα στο πρώτο ημίχρονο όταν είχαν πολλές ευκαιρίες για να το κάνουν και βέβαια το γεγονός ότι όλα δείχνουν ότι τα συνεχόμενα Τετάρτη-Κυριακή παιχνίδια θα συνεχιστούν για καιρό, κάνοντας το πρόγραμμα βουνό και τους στόχους δυσκολότερους.
Είδατε όμως εσείς κανέναν παίκτη του Ολυμπιακού... στεναχωρημένο μετά το μεγάλο διπλό; Όχι δα. Το πάθος εξάλλου ήταν τόσο που έλιωσε και το χιόνι. Γιατί, ναι, αν το θέλεις και το... χιόνι, λιώνει!
